Wednesday, November 21, 2012

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာင္ေပၚလားရွိဳးျမိဳ႕


ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ေတာင္ေပၚလားရွိဳးျမိဳ႕

ႏို၀င္ဘာထဲေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေဆာင္းက နည္းနည္းေအးလာသလိုပါပဲ ။ ထံုးစံအတိုင္း ႏို၀င္ဘာ ဒီဇင္ဘာဆို ခရီးထြက္ရတဲ့ရာသီမို႔လားမသိ ကၽြန္ေတာ္လည္းရန္ကုန္က အလုပ္ေတြပစ္ျပီးလားရွိဳးျမိဳ႕ကို ခရီးတစ္ေခါက္ ထြက္ခဲ့ရပါျပီ ။ ေရႊလားရွိဳးအထူးယာဥ္နဲ႔ ညေန ၅ နာရီထြက္တဲ့ကား က တစ္ခါမွ မစီးဖူးလို႔ လားမသိ ကံေကာင္းတာလား ကံဆိုးတာလားမသိ အဲဒီ ယာဥ္ၾကီးမွာ ေနာက္ဆံုးေပၚ အိမ္သာ တစ္လံုးပါတယ္ ။ အဲဒီအိမ္သာကလည္း ကၽြန္ေတာ္ထိုင္တဲ့ခံု တည့္တည့္ေရွ႕မွာ ပရိတ္သတ္ ကဲ ၾကည့္ ျဖစ္ပံုက ခရီးစဥ္အစ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳဆိုလိုက္ပံုက ထံုးစံအတိုင္းအိမ္သာဆိုေတာ့လည္း လူေတြက ခဏခဏ လာၾကတယ္ ။ အထူးကားမို႔လားမသိ လမ္း မွာ ထမင္းစားတဲ့အခါက လြဲလို႔ ေယာင္လို႔ေတာင္ ကားဆရာက မရပ္ပါဘူး ။ ဒီေတာ့ကားေပၚက လူ ၄၀ လံုး ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က အိမ္သာေလးကို အားကိုးၾကတယ္ ။ အဲဒီ အိမ္သာေလးကိုလာခ်င္တဲ့အေနာက္ကလူေတြက ကားထြက္ေနတုန္း ခံုေတြကို ကိုင္ျပီးလာရတယ္ဆိုေတာ့ လူက ယိုင္ၾကတယ္မဟုတ္လား ။ ဒီေတာ့ ကားက လႈပ္လိုက္ အိမ္သာ သြားဖို႔လာတဲ့လူက ကၽြန္ေတာ့္အေပၚလဲက်လိုက္ ျပန္ထူေပးလိုက္ ေနာက္တစ္ေယာက္လာလိုက္ ကားလႈပ္လိုက္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ယိုင္လဲက်လိုက္နဲ႔ အင္း ပရိတ္သတ္ေရ ခရီးစဥ္အစက အဲဒီလို ။

ဒီလိုနဲ႔ ၁၁၅ မိုင္ေရာက္ေတာ့ ကားဆရာကေၾကျငာတယ္ အထူးယာဥ္ VIP မို႔ဆိုလား လက္ေမာင္းေလးေတြေပၚ စေတကာေလးေတြကပ္ေပးလိုက္တယ္ ။ အဲဒီစေတကာေလးေတြပါရင္ စားေသာက္ဆိုင္ မွာ ထမင္းဟင္းကို free စားႏိုင္ပါသတဲ့ ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထမင္းစားျပီး တာနဲ႔ေအာက္မွာလည္းမေနခ်င္တာနဲ႔ကားေပၚပဲျပန္တက္လာခဲ့တယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္ကားက မီးေလးပဲဖြင့္ ထားေသးတယ္ စက္မႏွိဳးထားေသးဘူး ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ခံုေပၚ ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ယံုရွိေသး အေရွ႕ အိမ္သာ ထဲက ေန တဒုန္းဒုန္းထုသံၾကားလိုက္ရတယ္ ။ ဘုရား ...အထဲမွာ လူပိတ္မိေနတာမ်ားလား ။ ခဏေနေတာ့ အသံက ပိုက်ယ္ျပီး ၾကားလာရတယ္ ဒုန္းဒုန္းဒုန္း ဆိုျပီး ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိမ္သာေရွ႕သြားျပီး အထဲကလူ စိတ္ေအးေအးထား လက္ကိုင္မွာခလုတ္ေလးပါတယ္ ဖိလိုက္ ျပီးရင္တြန္းလိုက္ ပြင့္လာလိမ့္မယ္ေျပာရတယ္ ။ ဒီေတာ့မွ အထဲက ျငိမ္က်သြားျပီး ဦးေလးးၾကီးတစ္ေယာက္ေခၽြးေတြ သံေတြနဲ႔ထြက္လာတယ္ ။ သူ႔ခမ်ာ အေတာ္လည္းေၾကာက္ေနပံုပဲ မီးကလည္း မွိန္ပ်ပ်ေလးကိုး ကားမွ စက္မႏွိဳးေသးတာ ။ ဒီလိုနဲ႔ကားစထြက္ပါျပီ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေတြးဒီေတြး နဲ႔ ငိုက္ေနတုန္း ကေလးေလးတစ္ေယာက္က သူ႔အေမကို အိမ္သာတက္ခ်င္လို႔ပူဆာျပန္တယ္ ။ သူ႔အေမကလည္း သားအဲဒီအထဲသြားဆိုျပီး လႊတ္လိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ထင္ေတာ့ထင္ေနတယ္ ကေလးေတာ့ ပိတ္မိဦးမယ္လို႔ ။

သိပ္မၾကာပါဘူး အထဲက တ၀ုန္း၀န္းထုျပန္ေရာ ။ ဘယ္သူမွ မထၾကဘူးဗ်ာ သူ႔အေမက လည္း ေခါ..ခလူး..ဆိုျပီးအိပ္ေနေလရဲ႕ ။ အိမ္သာနဲ႔အနီးဆံုးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲရွိသကိုး ဒီေတာ့လည္းထရျပန္တယ္ ကေလးကို သြားေခ်ာ့ျပီး တံခါးကို ဖြင့္ခိုင္းရတယ္ ။ ကေလးခမ်ာ ေၾကာက္လြန္းလိုု႔အ သံေတာင္မထြက္ႏုိင္ဘူး ဒီေတာ့ အဲဒီကေလးကိုပဲခ်ီျပီး သူ႔အေမဆီပို႔ေပးခဲ့ရျပန္တယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ ကားၾကီးက ေနျပည္ေတာ္ကိုေက်ာ္ ..မႏၱေလးကိုေက်ာ္ ..လားရွိဳးကို ဆက္လက္ခ်ီတက္လာျပန္ပါျပီ ။ ကားေပၚမွာ မအိပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ထံုးစံအတိုင္း အေမွာင္ထုကိုေငးလိုက္ တီဗြီက ျမန္မာဇတ္လမ္း ( ေျပတီဦးနဲ႔ ခိုင္သင္းၾကည္ ) ကို ၾကည့္လိုက္ နဲ႔လုပ္ေနရတယ္ ။  ဒီလိုနဲ႔ သြားရင္း အခ်ိန္က မနက္ ၃ နာရီကိုေရာက္လာခဲ့ပါျပီ အဲဒီမွာ ဇတ္လမ္းက စတာပါပဲ . . .။ 


 



လမ္းေဘးမွာ ကားေတြအကုန္လံုးရပ္ေနၾကတယ္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ကား ဆရာကလည္း လမ္းေဘးမွာ ကားတန္းရွည္ၾကီး ကိုအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ထင္ လို႔လားမသိပါဘူး ေဘး ကေန ေက်ာ္ တက္လာခဲ့လိုက္တယ္ ။ အဲဒီမွာ ေခ်ာက္ အေကြ႕တစ္ခုမွာ မီးေရာင္ေတြေတြ႔လို႔ ရပ္လုိက္ရတယ္ ။ လားလား ...ဘီး ၂၀ ပါတဲ့ကားၾကီး ၂ စီးက တစ္စီးရဲဖင္ကို တစ္ဦးရဲ႕ေခါင္း နဲ႔ျခစ္မိျပီးျငိေနၾကတယ္ ။ သူတို႔ ၂ စီးပိတ္ေနေတာ့ တျခားကားေတြ လည္းသြားမရခဲ့ဘူး ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၾကာျပီတဲ့ ျဖစ္ေနတာ ရဲေတြအလာ ေစာင့္ေနတာတဲ့ ။ တစ္ေယာက္ကလည္းမဖယ္ေပး တစ္ေယာက္ကလည္း မေလ်ာ့နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားၾကီးလည္း လမ္းေဘးထိုးရပ္လို႔ စက္သတ္ျပီး ရပ္ေနလိုက္ရတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ ၁ နာရီေလာက္ေစာင့္ျပီးတဲ့အခါ ရဲ ဆိုင္ကယ္တြေရာက္လာျပီးလာေျပာၾကတယ္ ။ ရွင္းၾကလင္းၾကတယ္ေပါ့ ငါးသိန္းနဲ႔အေလ်ာေပးဖို႔ တည့္သြားတယ္ဆိုလား သတင္းေတာ့ၾကားလိုက္ရတယ္ ။ 


ဒီလိုန႔ဲကား ကိုဖယ္ၾကမယ္ေပါ့လံုး ၀ဖယ္မရဘူးခင္ဗ် ျငိေနတာ အေတာ္သံေယာဇဥ္ၾကီးေန ပံုပဲ ေနာက္ ဆံုး ေထာက္ေတြ ဘာေတြခုျပီး ကားကို ေခါင္းယမ္းေအာင္ၾကိဳး စားမွသာ လြတ္ထြက္သြားတယ္ ။ အဲဒီလို ကား ၂စီးလြတ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကား ဟာ မနက္ ၃ နာရီကေန ၅ နာရီအထိေစာင့္ လိုက္ရတယ္ ။ ျပီးေတာ့မွ ခရီးဆက္ထြက္လို႔ရပါတယ္ ။ ဒီေတာ့ အရင္၇ နာရီေလာက္၀င္တဲ့ကားက ၉ နာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ ဆယ္နာရီနီးပါးမွ လားရွိဳးကို ဆိုက္ႏိုင္ေတာ့တယ္ ။

လူကလည္း တစ္လမ္းလံုးမအိပ္ရေတာ့ ေငါင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ ကားေပၚကဆင္းအထုပ္ေတြဆြဲခ်ျပီး ၃ ဘီး ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီနဲ႔ တည္းမယ့္ ေဟာ္တယ္ကို လိုက္ပို႔ခိုင္းရတယ္ ။ ေတာ္ေသးတယ္ နယ္က လူေတြ booking လုပ္ထားတာ ေတာ္လို႔ အခန္းကိုတန္းရတယ္ ။ နားဖို႔အခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေနျပီ နားလို႔မျဖစ္ေသး လုပ္စရာေတြက တပံုၾကီး ဒီေတာ့ သူတို႔ကို လာၾကိဳခိုင္း ကိုယ္ကလည္းဆိုင္ကယ္မ စီးတတ္ လားရွိဳးလို ေတာင္ေပၚတက္ အနိမ့္အျမင့္လမ္းေတြမွာ သူမ်ားေနာက္က ပဲကပ္လုိက္ရတယ္ ျပီးေတာ့ အလုပ္ေတြ ခဏနားျပီး မာလာဟင္း ၊ ၾကက္ေတာင္ပံသုပ္နဲ႔ ဖက္ထုပ္ေၾကာ္ စတာေတြလိုက္ေကၽြးပါတယ္ ။ ဒါဟာ လားရွိဳး ဆိုတဲ့ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ကို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ပထမဆံုးခရီးစဥ္ပါပဲ ။ ေတာင္ၾကီးနဲ႔ အေနအထားခ်င္းရာသီဥတုခ်င္းသိပ္မကြာေပမယ့္ လမ္းေတြကေတာ့အ နိမ့္အျမင့္ေတြ ေတာင္ၾကီးထက္မ်ားတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတာင္ေပၚလားရွိဳး ခရီးစဥ္အဖြင့္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ ။ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာမွာျဖစ္ျပီး စာေတြကိုေတာ့ အဆင္ေျပသလို ဆက္လက္ေရးသား တင္ဆက္ေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္ ။

စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားအား အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္

သက္တန္႔ခ်ိဳ

Monday, November 19, 2012

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဆိုက္ပရပ္နတ္သမီး


















ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဆိုက္ပရပ္နတ္သမီး

ႏို၀င္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ ။ ဒီေန႔ျပန္ေရာက္လာတာ တကယ့္ကို မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပါပဲ ။ စာေပ ေရယာဥ္ၾကီးမွာ စီးေမ်ာရင္းတခ်ိဳ႕လည္း ကမ္းေတြကပ္ၾက တခ်ိဳ႕လည္းပန္းတိုင္ေရာက္ၾက တခ်ိဳ႕လည္း နစ္ျမဳပ္ၾကနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စီးနင္းလာခဲ့ၾကတာ အခုဆို ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ ။ ဒီႏွစ္ အစ္မေတာ္ နတ္သမီး အတြက္ ထံုးစံအတိုင္း ေမြးေန႔ပို႔စ္ေလးေရးေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္ ။ အမွန္ေတာ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူတစ္ေယာက္အတြက္ သာ ေမြးေန႔ကဗ်ာ နဲ႔ ေမြးေန႔ပို႔စ္ေရးေပးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ျပီး စိတ္၀င္တစားမရွိခဲ့ဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ေမြးေန႔ကဗ်ာေရးေပးရတာ ၀ါသနာပါတဲ့ လူျဖစ္တဲ့အတြက္ အခုလည္း ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္တဲ့ အစ္မေတာ္အတြက္ ေမြးေန႔ ပို႔စ္ေလးေရးေပးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေသးတယ္ ။ ဘေလာ့ေတြစစလုပ္ျခင္း တုန္းက ကၽြန္ေတာ္လည္းတျခားသူေတြနီးတူ ငါးကန္ေလးေတြ စီေဘာက္ေလးေတြထည့္ရတာ အရမ္း၀ါသနာပါခဲ့တယ္ ။ ( အခုေတာ့ ဆိုက္က ေလးတာေၾကာင့္ ျပန္ျဖဳတ္လိုက္တယ္ ) အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕လူမသိသူမသိ ဘေလာ့ေလးကို ေန႔စဥ္လာလာျပီးအားေပးစကားေတြေျပာ သူငယ္ခ်င္းေတြအျဖစ္ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရသူ အစ္မအရင္းတစ္ေယက္လို ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရသူကေတာ့အစ္မေတာ္ နတ္သမီးျဖစ္ပါတယ္ ။ ေမာ္ဒယ္လုပ္ငန္းနဲ႔ အရင္က ရပ္တည္ခဲ့သူပီပီ ဓါတ္ပံုရိုက္အရမ္း၀ါသနာပါတဲ့အစ္မေတာ္ ဟာ ေ၀ဖန္တိုက္ခိုက္သူေတြ အလြဲသံုးစားလုပ္ခံရမႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးစုေပါင္းၾကံ႕ၾကံ႕ခံရင္ဆိုင္ခဲ့ၾကတယ္ ။ “ သက္တန္႔ခ်ိဳ ” ဆိုတဲ့နာမည္တစ္လံုးပီပီျပင္ျပင္မျဖစ္ေပၚလာခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမဟာ တစ္ဦးရဲ႕အခက္အခဲကိုတစ္ဦး ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခဲ့ၾကတယ္ ။

သူဟာ က်န္းမာေရးခ်ိဳ႕တဲ့သူပီပီ သူေနမေကာင္းတာကအစ သူ ေဆးရံုတက္ရတဲ့အဆံုးကၽြန္ေတာ့္ကို တိုင္ပင္တယ္ ေမးတယ္ ဆရာ၀န္လိုတစ္မ်ိဳး ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္လိုသဖြယ္ ေႏြးေထြးတဲ့အစ္မရင္းတစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံေပးခဲ့တယ္ ။ သူနဲပတ္သတ္သမွ် အားလံုးကၽြန္ေတာ္၀ိုင္းေျဖရွင္းေပးခဲ့သလို သူကလည္း သူနဲ႔ပတ္သတ္သမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုင္ပင္ခဲ့တယ္ ။ အခုေတာ့ မႏွစ္ တစ္ႏွစ္ကလိုပဲ ႏို၀င္ဘာ ၁၇ ဆိုတဲ့ရက္တစ္ရက္ေရာက္လာခဲ့ျပန္ပါျပီ ။

“ အစ္မေတာ္ နတ္သမီးေရ ႏို၀င္ဘာ ၁၉ က ကံေကာင္းျခင္းေတြေဆာင္ယူႏုိင္ပါေစ . . ဓမၼနဲ႔အဓမၼကို ခြဲျခားသိျမင္လို႔ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာကိုေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ႏုိင္ပါေစ . . အႏၱရာယ္အားလံုးကင္းလြတ္ခ်မ္းသာလို႔ သြားေလရာ လာေလရာ ခလုတ္မထိ ဆူးမညိပါေစနဲ႔အစ္မေတာ္ေရ . . ”

“ ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ႏွင့္ နတ္သမီးတစ္ပါး ”


အဲဒီတစ္ရက္က ႏွင္းေတြစျပိဳတဲ့ေန႔
အဲဒီတစ္ရက္က ေနျခည္ေတြ စလင္းတဲ့ေန႔
ခင္းထားတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ . . သင္းပ်ံ႕တဲ့ ပန္းရနံ႔အခ်ိဳ႕
ေလျပည္က ေသာ့ေသာ့ ေမာ့ေမာ့
ေၾကာ့ရွင္းတဲ့ ဆံႏြယ္ခက္ေတြေအာက္ . .
က်ေပ်ာက္ခဲ့ေသာ ညေနခင္းအခ်ိန္နာရီမ်ား

ၾကည့္စမ္း . . . ျပာရီ၀ို၀ါးတဲ့ေကာင္းကင္ျပာေအာက္
ေရာင္စံ့ု လိပ္ျပာကေလးေတြ ၀ဲပ်ံလို႔
နတ္သမီးတစ္ပါးရဲ႕ ကၾကိဳးကကြက္ေတြထဲ
ႏို၀င္ဘာဟာ သက္၀င္လႈပ္ရွားရခဲ့ရ
ႏွင္းေတြ . . . ႏွင္းေတြ . . .

နတ္သမီးေရ . . ႏို၀င္ဘာက ခ်မ္းစမ့္ေသာ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔
ႏိုင္၀င္ဘာက ေအးျမေသာ အလြမ္းကိုယ္စီနဲ႔
ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ထဲ စိမ့္၀င္ေနေသာ အေတြးေတြဟာ
ဟိုတစ္စ . . ဒီတစ္စ ပ်ံ႕က်ဲလူးလြန္႔ေနဆဲ . .

ၾကည့္စမ္း . . . ဒီေန႔ ပန္းေတြ ပြင့္လန္းလာလိုက္ၾကပံု
ၾကည့္စမ္း . . .ႏို၀င္ဘာ နတ္သမီးရဲ႕ ၀တ္ရံုျဖဴလႊလႊေပၚက အလင္းခက္ေတြ
တစ္ဆယ့္ကိုး ကိန္းဂဏန္းနဲ႔ နာရီလက္တံၾကား
သူ ဟာ ႏူးညံ့ျဖဴစင္မႈေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ . .

နတ္သမီးေရ . . .
အခ်ိန္တန္ရင္အိမ္ျပန္ၾကရ တို႔လူသားဘ၀ေတြ
အနႏၱအသေခၤ် ေမတၱာေရကသာ ေအးျမေစခဲ့ရ
သင္သြားေလရာ ခလုတ္လည္းမထိ ဆူးလည္း မျငိေစရ
နားခိုးရာ ဘ၀ တေလွ်ာက္ ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္ေစ . .

နတ္သမီးေရ . .
လမ္းေတြကၾကမ္းတယ္ . . ခရီးေတြက ေ၀းတယ္
အစုန္အဆန္ မုန္တိုင္းေတြၾကားမွာ
ဟိုး . . ေရွ႕က ကမ္းစပ္ကို စူးစိုက္ၾကည့္
ပန္းတိုင္ဆိုတာရွိတယ္ . . စိတ္ပ်က္အားငယ္ျခင္းေတြကိုေဘးဖယ္ကြဲ႕
ငါတို႔အားလံုးေဘးမွာရွိေနတယ္

ႏို၀င္ဘာေရ . .
သူမကို ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြနဲ႔ ေပြ႔ဖက္ ေအးျမေစ ကြဲ႕
သူမကို ပန္းေတြ ခင္းတဲ့ ဥယ်ာဥ္ထက္ ေမႊးပ်ံ႕သင္းၾကိဳင္ေစကြဲ႕
ဒီတစ္ရက္ဟာ အမွတ္တရေတြ ဆံုတဲ့ တစ္ေန႔
ငါတို႔ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရယ္
မင္းလည္း အျမဲ . . ျငိမ္းခ်မ္းေစကြယ္

“ ဟက္ပီးဘတ္ေဒး . . တူးယူ. . . ဟက္ပီဘတ္ေဒး တူးယူ ....
ဟက္ပီးဘတ္ေဒး . . တူးယူ. . . ဟက္ပီဘတ္ေဒး တူးယူ ....
ဟက္ပီးဘတ္ေဒး . . တူးယူ. . . ဟက္ပီဘတ္ေဒး တူးယူ ....”

သက္တန္႔ခ်ိဳ

နတ္သမီးဘေလာ့ - www.seaandangel.blogspot.com

စာဖတ္ပရိတ္သတ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အစဥ္ေလးစားေသာအားၿဖင့္.......................

Monday, November 12, 2012

ဒီေန႔ဟာ အရမ္းကိုလွပတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး



ဒီေန႔ဟာ အရမ္းကိုလွပတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး

တစ္ခါတုန္းက မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က အေဆာက္အဦးတစ္ခုရဲ႕ေလွကားရင္းမွာ ထိုင္ေနျပီး သူ႔ေရွ႕မွာ ဦးထုပ္ေလးတစ္လံုးခ်ထားတယ္ ။ ဆိုင္းဘုတ္ေလးတစ္ခုလည္းေထာင္ထားတယ္ ။ “ ကၽြန္ေတာ္မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ပါခင္ဗ်ာ ကူညီၾကပါ ” သူ႔ဦးထုပ္ထဲမွာ အေၾကြေစ့အနည္းငယ္ရွိတယ္ ။

လူတစ္ေယာက္က ေဘးနားကေနျဖတ္သြားတယ္ ။ သူက အိတ္ကပ္ထဲကေန အေၾကြအနည္းငယ္ယူျပီး ဦးထုပ္ထဲခ်လိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ဆိုင္းဘုတ္ကိုယူျပီး ေနာက္ဖက္လွည့္လိုက္တယ္ စကားလံု
းအနည္းငယ္ေရးထားခဲ့တယ္ ။ ဆိုင္းဘတ္ကို ေဘးနာကလူေတြျဖတ္သြားရင္စကားလံုးအသစ္ေတြျမင္ရေအာင္ လွည့္ထားခဲ့လိုက္တယ္ ။

မၾကာခင္မွာ ဦးထုပ္က အေၾကြေစ႔ေတြ စတင္ျပည့္လာပါျပီ ။ မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးကို လူေတြက ပိုက္ဆံေတြပိုပိုေပးသြားၾကတယ္ ။ ေန႔လည္ေရာက္တဲ့အခါ စာသားအသစ္ျပင္ေပးသြားတဲ့လူကျပန္ေရာက္လာတယ္ ။ ေကာင္ကေလးက သူ႔ ေျခလွမ္းသံကို ဂရုျပဳမိသြားျပီး ေမးတယ္ ။ “ ဒီမနက္ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္းဘုတ္ကို စာသားေျပာင္းေပးသြားတဲ့လူလားခင္ဗ်ာ ဘာေတြေရးေပးခဲ့တာလဲဟင္ ”

ဆိုင္းဘုတ္ျပင္ေရးေပးတဲ့လူကေျပာတယ္ “ ကၽြန္ေတာ္အမွန္တရားတစ္ခုကိုေရးေပးခဲ့တာပါ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဒီက လူေရးတဲ့အတိုင္းေရးထားခဲ့တာပါပဲ ဒါေပမယ့္နည္းလမ္းေတာ့ကြာတယ္ ” တကယ္ေတာ့ အဲဒီလူေရးေပးခဲ့တဲ့စာသားကေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္တယ္ ။

“ ဒီေန႔ဟာ အရမ္းကိုလွပတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး ” တဲ့ ။

-----------------------------------

ပထမ စာသားနဲ႔ဒုတိယစားသားက အဓိပၸါယ္ျခင္းတူေပမယ့္ တင္ျပပံုျခင္းကြာျခားလြန္းလွပါတယ္ ။ ဒါေပါ့ ဆိုင္းဘုတ္ ႏွစ္ခုစလံုးက ေကာင္ေလးမ်က္စိမျမင္ဘူးဆိုတာေဖာ္ျပေနတာပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ပထမစားသားက လူေတြကို ဦးထုပ္ထဲ ပိုက္ဆံထည့္သြားေပးၾကဖို႔ကူညီၾကဖို႔ ရိုးရွင္းစြာေျပာထားတာျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒုတိယ စာသားကေတာ့ လူေတြကို ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕အလွအပကိုေျပာထားတယ္ ဒါေပမယ့္ သူဟာ မ်က္စိမျမင္တဲ့အတြက္ အဲဒီအလွအပမွာ ခံစားသက္၀င္ႏုိင္မႈမရွိဘူး လူျဖစ္ရွံဳးေနရပါတယ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳးေရးထားတာျဖစ္တယ္ ။ ထပ္ဆင့္ေျပာရရင္ ပထမ စာသားဟာ ေကာင္ေလးမ်က္မျမင္ျဖစ္ေၾကာင္း ရိုးရွင္းစြာေျပာထားတာျဖစ္ျပီး ဒုတိယစာသားကေတာ့ လူေတြဟာ အရမ္းကံေကာင္းၾကတယ္ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ မ်က္ကန္းတစ္ေယာက္မဟုတ္တဲ့အတြက္ သဘာ၀ေလာကၾကီးရဲ႕အလွအပကို ျမင္ႏိုင္ၾကတယ္ဆိုျပီး ေရးထားျခင္းျဖစ္တယ ္။

ဒုတိယ စာသားက ပိုျပီးထိေရာက္တယ္လို႔ေရာ သင္တို႔မထင္မိၾကဘူးလား ။ တခ်ိဳ႕အရာေတြက အတူတူေတာ့အတူတူပါပဲ ဒါေပမယ့္တင္ျပပံုေပၚမူတည္ျပီးလူေတြရဲ႕စိတ္ကို ညွိဳ႕ငင္ဆြဲယူႏုိင္စြမ္းရွိတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ တီထြင္ဖန္တီးမႈရွိပါ မတူညီတဲ့အေတြးေတြကို လက္ခံပါ ေနရာတိုင္းမွာ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းဆိုတာရွိပါတယ္ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
Be creative .. better ways !! အားခံစားဘာသာျပန္သည္ ။

စာဖတ္ပရိတ္သတ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အစဥ္ေလးစားေသာအားၿဖင့္.......................

မိဘဟူသည္



မိဘဟူသည္

- သင့္ဆီက ဘာမွမလိုအပ္ သင္လိုအပ္သမွ်သာေပးခ်င္သူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ဆီက ဘာမွမေတာင္း သင္ေတာင္သမွ်သာ ေပးခ်င္သူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ဆီကို ဘယ္လို ဆိုးက်ိဳးမွ မေပး ေကာင္းက်ိဳးမ်ားသာ ေပးခ်င္သူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ကို ဘယ္ေတာ့မစြန္႔ပစ္ သင္စြန္႔ပစ္မွသာ မ်က္ရည္စက္လက္က်န္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ကို ရင္အုပ္မကြာ အျမဲေစာင့္ေရွာက္သည္ သင္ကသာ သူတို႔ရင္အုပ္ထဲက စုန္ကန္ထြက္ေျပးသြားသူျဖစ္သည္ ။
- သင့္ကို မ်က္ရည္မက်ေစတတ္ သူတို႔သာ သားသမီးအတြက္မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်ရသူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ကို ေကာင္းကင္ၾကီးပမာ အုပ္မိုးလို႔ စမ္းေရပမာ ေမတၱာတရားျဖင့္ ေအးျမေစတတ္သူမ်ားျဖစ္သည္ ။
- သင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေစာ္ကား သင္ကသာ တခါတရံ ေစာ္ကားေနျခင္းျဖစ္သည္ ။
- သင္ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲ ပညာတတ္ျခင္းမတတ္ျခင္းကို စိတ္မ၀င္စား သူတို႔ရင္ေသြးအားလံုးကိုတေျပးညီခ်စ္ခင္တတ္သူမ်ားျဖစ္သည္ ။

ေနာက္ဆံုး

သင္ေစာ္ကားသမွ်ကို အမုန္းမဖက္ အျပံဳးမပ်က္ပဲ သည္းခံခြင့္လႊတ္တတ္သူမ်ားမွာလည္း မိဘမ်ားပင္ျဖစ္သည္ ။

သက္တန္႔ခ်ိဳ
ပံုအားခံစားေရးဖြဲ႔သည္ ။

စာဖတ္ပရိတ္သတ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အစဥ္ေလးစားေသာအားၿဖင့္.......................

ဒါေလးေတြေရာဖတ္ၿပီးၿပီလား

Related Posts with Thumbnails